Λένε συνέχεια:
“Αγάπη να υπάρχει, και παντού περνάς καλά.”
Ε, λοιπόν δεν συμφωνώ.
Ή μάλλον, συμφωνώ μόνο στο πρώτο σκέλος:
Ναι, η αγάπη είναι το βασικότερο. Χωρίς αυτήν, τίποτα δεν έχει νόημα.
Αλλά δεν μπορώ να κάνω ότι δεν βλέπω και το άλλο.
Όταν δεν υπάρχουν χρήματα, δεν μπορείς να κάνεις με το παιδί σου όλα αυτά που θες. Όσο και να αγαπιέστε.
Γιατί το παιδί δεν θέλει μόνο μια αγκαλιά — θέλει και εμπειρίες.
Ναι, θα πάμε στο πάρκο.
Μια, δύο, τρεις φορές.
Θα γελάσουμε, θα τρέξει, θα παίξουμε.
Αλλά μετά;
Θέλω να τον πάω σινεμά.
Να φάμε έξω μια μέρα.
Να χαλάσει λεφτά στα μηχανήματα που βγάζουν μπαλίτσες — κι ας είναι πεταμένα.
Να πάμε σε έναν παιδότοπο χωρίς να κοιτάω αν το εισιτήριο είναι 6 ή 9 ευρώ.
Να κεράσει τους φίλους του ένα παγωτό.
Να πάμε θέατρο, μουσεία, ζωολογικό.
Να του δείξω τον κόσμο.
Και δεν μπορώ.
Όχι γιατί δεν θέλω. Αλλά γιατί δεν φτάνουν.
Και τότε αρχίζει κάτι χειρότερο από τη στέρηση:
Οι τύψεις.
Που δεν του δίνεις όσα ονειρεύεσαι.
Που ενώ έχεις την όρεξη να περάσεις καλά, δεν έχεις τα μέσα.
Και δεν θέλω άλλο να μου λένε:
“Μα το παιδί θέλει μόνο αγάπη”.
Ξέρεις τι θέλει το παιδί μου;
Θέλει να με βλέπει να γελάω. Όχι να σκέφτομαι κάθε φορά αν “βγαίνουμε”.
Θέλει να κάνουμε και άλλα πέρα από πάρκο.
Θέλει να νιώθει πως του αξίζει και αυτό το κάτι παραπάνω.
Δεν χρειάζομαι πολυτέλειες. Δεν χρειάζομαι ακριβά δώρα.
Αλλά χρειάζομαι επιλογές. Χρειάζομαι τη δυνατότητα να πω “ναι” χωρίς να αγχωθώ.
Γιατί θέλω το παιδί μου να θυμάται τη μαμά του όχι μόνο κουρασμένη, αλλά και χαρούμενη.