Πιστεύω βαθιά ότι όταν η μαμά είναι καλά, είναι και το παιδί καλά.Κι έτσι, υπάρχουν μέρες που γελάμε πολύ. Παίζουμε μπουγέλο. Παίζουμε ποδόσφαιρο, κάνουμε αστεία, βλακείες, φτιάχνουμε τις δικές μας στιγμές. Δεν ήμουν από αυτές που ήθελαν να γίνουν μαμάδες. Έλεγα πως δεν με νοιάζει καν αν κάνω παιδί. Ότι δεν είμαι εγώ για τέτοιες ευθύνες. Και μετά έγινε. Και το συναίσθημα… δεν περιγράφεται. Δεν έχει τίποτα να συγκριθεί μαζί του. Λέω συχνά στις φίλες μου που το σκέφτονται:Ναι, είναι δύσκολο. Πάρα πολύ.Αλλά αυτή η αγάπη που νιώθεις γι’ αυτό το πλάσμα… δεν υπάρχει πουθενά...

Κάθε καλοκαίρι, μαζί με τη ζέστη και τη μυρωδιά της αντηλιακής κρέμας, έρχονται και οι ίδιες σκέψεις. Οι ίδιες αγωνίες. Πόσα θα κοστίσει. Αν θα περάσει καλά. Αν θα καταφέρω να του προσφέρω λίγες μέρες καλοκαιριού που να του μείνουν στο μυαλό σαν όμορφη ανάμνηση. Το παιδί μου είναι 7 χρονών. Έχει γενέθλια σε λίγες μέρες. Αυτή τη στιγμή είναι στο νησί με τον πατέρα του, κι εγώ ετοιμάζομαι να πάω για να περάσουμε τα γενέθλια “σαν μια ευτυχισμένη οικογένεια”. Δεν είναι εύκολο. Δεν υπάρχει πια αυτή η οικογένεια με τον τρόπο που την ονειρεύτηκα,...

Λένε συνέχεια:“Αγάπη να υπάρχει, και παντού περνάς καλά.” Ε, λοιπόν δεν συμφωνώ.Ή μάλλον, συμφωνώ μόνο στο πρώτο σκέλος:Ναι, η αγάπη είναι το βασικότερο. Χωρίς αυτήν, τίποτα δεν έχει νόημα. Αλλά δεν μπορώ να κάνω ότι δεν βλέπω και το άλλο.Όταν δεν υπάρχουν χρήματα, δεν μπορείς να κάνεις με το παιδί σου όλα αυτά που θες. Όσο και να αγαπιέστε.Γιατί το παιδί δεν θέλει μόνο μια αγκαλιά — θέλει και εμπειρίες. Ναι, θα πάμε στο πάρκο.Μια, δύο, τρεις φορές.Θα γελάσουμε, θα τρέξει, θα παίξουμε.Αλλά μετά; Θέλω να τον πάω σινεμά.Να φάμε έξω μια μέρα.Να χαλάσει λεφτά...