Θα αρχίσω με κάτι που μου είπε μια φίλη μου:
“Σε θαυμάζω που πήρες το θάρρος και έφυγες, ενώ ήξερες ότι οικονομικά είσαι πολύ δύσκολα.”
Πρόσθεσε κι αυτό:
“Ξέρεις πόσες θέλουν να φύγουν, αλλά δεν το κάνουν λόγω χρημάτων;”
Μου έκανε εντύπωση που μου το είπε. Με συγκίνησε, αλλά ταυτόχρονα με άγχωσε.
Λέω… ωχ, μήπως έχουν δίκιο; Μήπως κάτι παραπάνω ξέρουν αυτές; Μήπως δεν τα καταφέρω;
Δεν θα πω ψέματα, ούτε τα κλισέ τύπου “είμαστε δυνατές”.
Μου έχει περάσει πολλές φορές από το μυαλό να γυρίσω πίσω. Να τελειώνουμε. Να τα παρατήσω.
Αλλά μετά σκέφτομαι… ωραία, πες ότι γυρνάω. Όλα “οκ”.
Πώς κοιμάσαι, όμως, δίπλα σε έναν άνθρωπο που σε έσπασε ψυχικά; Που σε υποβίβαζε καθημερινά. Που σε έκανε κομμάτια.
Θα είμαι καλά; Ή θα ξεσπάω κάθε μέρα στο παιδί μου επειδή δεν αντέχω;
Οπότε, ξαναβάζω τη λογική:
Όχι. Προτιμώ την ψυχική μου ηρεμία. Γιατί αυτό είναι που χρειάζεται το παιδί μου περισσότερο από όλα.
Έχω όρεξη να κάνω πράγματα μαζί του. Πολλή.
Αλλά συχνά δεν έχω τα χρήματα.
Πρόσφατα, ο μικρός μου έδειξε πάλι τον ενθουσιασμό του για τα αστέρια.
Έχει ένα μικρό τηλεσκοπιάκι – παιχνίδι. Προσπαθεί να δει το φεγγάρι και κάθε φορά απογοητεύεται.
Και με ρωτάει:
“Θα μου πάρεις ένα κανονικό τηλεσκόπιο κάποτε;”
Και τον κοιτάω… και μου βγαίνει μόνο:
“Θα μαζέψω λεφτά να σου πάρω.”
Και με κοιτάει σαν να μου λέει: ναι, αλλά πότε;
Αμέσως μπήκα να δω τιμές… μακριά. Πολύ μακριά για μένα.
Σκέφτηκα: να τον πάω σε ένα αστεροσκοπείο. Κοίταξα τιμές — λίγο πιο εφικτό. Ίσως.
Αλλά πρώτα είναι τα βασικά: το φαγητό, τα είδη πρώτης ανάγκης.
Και μετά είναι και ο πατέρας του.
Πάντα ό,τι πάρω εγώ… εκείνος του παίρνει το ίδιο, αλλά πιο καλό. Πιο ακριβό.
Ξέρεις πόσο χειρότερα σε κάνει να νιώθεις αυτό;
Να βλέπεις το παιδί σου ανάμεσα σε “δύο κόσμους”.
Και να προσπαθεί να σε προστατέψει, γιατί το καταλαβαίνει.
“Μαμά, θα κρατήσω και το δικό σου, δεν πειράζει.”
Στο θέμα του φαγητού…
Ήμουν πάντα μαμά που κοίταζε τα συστατικά. Που ήθελε το πιο αθώο, το πιο υγιεινό.
Πλέον κοιτάω το πιο φθηνό. Τελεία.
Και για μένα;
Ό,τι να ’ναι. Ό,τι βρω.
Ξέρω πως έχω πολλά ακόμα να πω.
Αλλά αυτή τη στιγμή, αυτό είναι το κόστος του να είσαι μαμά.
Όχι μόνο σε χρήμα.
Σε ψυχή. Σε ενοχές. Σε υπομονή. Σε αναβολή των πάντων.
Και μέσα σε όλα αυτά…
προσπαθώ να μείνω όρθια, ήρεμη, και τρυφερή — για εκείνον.