Πιστεύω βαθιά ότι όταν η μαμά είναι καλά, είναι και το παιδί καλά.
Κι έτσι, υπάρχουν μέρες που γελάμε πολύ. Παίζουμε μπουγέλο. Παίζουμε ποδόσφαιρο, κάνουμε αστεία, βλακείες, φτιάχνουμε τις δικές μας στιγμές.
Δεν ήμουν από αυτές που ήθελαν να γίνουν μαμάδες. Έλεγα πως δεν με νοιάζει καν αν κάνω παιδί. Ότι δεν είμαι εγώ για τέτοιες ευθύνες.
Και μετά έγινε. Και το συναίσθημα… δεν περιγράφεται. Δεν έχει τίποτα να συγκριθεί μαζί του.
Λέω συχνά στις φίλες μου που το σκέφτονται:
Ναι, είναι δύσκολο. Πάρα πολύ.
Αλλά αυτή η αγάπη που νιώθεις γι’ αυτό το πλάσμα… δεν υπάρχει πουθενά αλλού.
Όταν το παιδί σου είναι αναστατωμένο και το μόνο που το ηρεμεί είναι η αγκαλιά σου, σκέφτεσαι:
Τι ζητάει; Μια αγκαλιά. Να είμαι εκεί. Να του δείξω ότι τον ακούω.
Και μετά, φυσικά… έρχεται η ενοχή.
Π.χ. δουλεύω στον υπολογιστή. Γράφω κάτι. Έρχεται ο μικρός:
— Μαμά… αγκαλιά.
Και του λέω:
— Δώσε μου λίγο χρόνο να τελειώσω αυτό που κάνω και έρχομαι.
Και τον βλέπω να απογοητεύεται. Να ρίχνει λίγο τα μάτια.
Και μέσα μου νιώθω τύψεις. Που δεν άφησα αμέσως τα πάντα για εκείνη την αγκαλιά.
Και αναρωτιέμαι:
Θα σταματήσω ποτέ να νιώθω τύψεις;
Ίσως όχι.
Ίσως οι τύψεις να είναι μέρος της αγάπης μας.
Αλλά ανάμεσα σε αυτές, υπάρχουν και στιγμές που νιώθουμε ευτυχία — ελεύθερη, καθαρή, παιδική.
Και αυτές οι στιγμές, είναι που μας σώζουν.