Κάθε καλοκαίρι, μαζί με τη ζέστη και τη μυρωδιά της αντηλιακής κρέμας, έρχονται και οι ίδιες σκέψεις. Οι ίδιες αγωνίες. Πόσα θα κοστίσει. Αν θα περάσει καλά. Αν θα καταφέρω να του προσφέρω λίγες μέρες καλοκαιριού που να του μείνουν στο μυαλό σαν όμορφη ανάμνηση.
Το παιδί μου είναι 7 χρονών. Έχει γενέθλια σε λίγες μέρες. Αυτή τη στιγμή είναι στο νησί με τον πατέρα του, κι εγώ ετοιμάζομαι να πάω για να περάσουμε τα γενέθλια “σαν μια ευτυχισμένη οικογένεια”. Δεν είναι εύκολο. Δεν υπάρχει πια αυτή η οικογένεια με τον τρόπο που την ονειρεύτηκα, και η επικοινωνία με τον πατέρα του παιδιού μου είναι δύσκολη, σχεδόν ανύπαρκτη. Κι όμως, για το παιδί, θα είμαι εκεί. Θα χαμογελάσω, θα κρατηθώ, θα κάνω ότι όλα είναι ομαλά — γιατί δεν θέλω να δει ή να ακούσει τίποτα που θα τον πληγώσει.
Μετά τα γενέθλια, θα τον πάρω για λίγες μέρες μαζί μου. Δεν μπορώ για πολλές. Όχι γιατί δε θέλω — κάθε άλλο. Αλλά γιατί φοβάμαι πως μαζί μου θα στερηθεί πράγματα. Μπάνια, ξεγνοιασιά, άνεση. Έχω κανονίσει να μείνουμε κάπου μέσω του κοινωνικού τουρισμού, και ήδη σκέφτομαι το κάθε τι: τι θα τρώει, πόσα χρήματα θα χρειαστούν, πώς θα τα καταφέρω να μη του λείψει τίποτα.
Ξέρω όμως πως, περισσότερο από όλα, αυτό που θέλει είναι να είμαστε μαζί. Να παίξουμε στην παραλία, να τον κρατάω από το χέρι στις βόλτες, να με βλέπει να γελάω. Να νιώθει ότι τον ακούω, ότι του δίνω χώρο. Και εκεί, μέσα σ’ αυτό το απλό “μαζί”, βρίσκω δύναμη.
Θα περάσουμε και μερικές μέρες σε συγγενείς. Κι αυτό δεν είναι πάντα εύκολο με παιδί. Είσαι συνέχεια σε εγρήγορση: “Μην κάνεις φασαρία”, “πρόσεχε πώς μιλάς”, “κοιμούνται”, “μην ενοχλείς”. Όμως σκέφτομαι — τουλάχιστον έχουμε κάπου να πάμε, ανθρώπους που ακόμα μας καλούν και μας ανοίγουν το σπίτι τους. Και αυτό δεν είναι λίγο.
Ανυπομονώ να τον δω. Να τον πάρω αγκαλιά. Όταν βλέπω άλλα παιδάκια στο δρόμο, μου λείπει ακόμα περισσότερο. Κι ας λέω καμιά φορά ότι χρειάζομαι κι εγώ το διάλειμμά μου — το χρειάζομαι, δεν το αρνούμαι — αλλά η αλήθεια είναι πως με το που λείπει, αρχίζει αυτό το κενό. Ένα άδειασμα που μόνο εκείνος το γεμίζει.
Το φετινό καλοκαίρι ίσως να μην έχει πολυτέλειες. Ίσως να μη γεμίσει το κινητό με φωτογραφίες από resort ή μεγάλα τραπέζια. Αλλά θα έχει κάτι άλλο: στιγμές. Ματιές, γέλια στην άμμο, κουβέντες στο δρόμο της επιστροφής. Κι αυτό — ίσως να είναι τελικά το πιο πολύτιμο απ’ όλα.